ต้นกําเนิดทางประวัติศาสตร์ของเครื่องประดับ

เป็นการยากที่จะตรวจสอบได้อย่างแม่นยําเมื่อมนุษย์สวมเครื่องประดับ. But it is not difficult to infer that since humans began to realize the importance of decorating and beautifying themselves, they have also formed an inseparable bond with it. The most primitive jewelry of humans can probably be traced back to the distant Stone Age.
From the collection of data from the Paleolithic era discovered around the world and from modern primitive tribes, it can be found that early primitive forms of body ornaments mainly included necklaces, waist ornaments, arm ornaments, wrist ornaments, headwear, ฯลฯ. Among these forms, necklaces and waist ornaments were the main ones. They are largely decorated around the human reproductive area, and the reason for this is not only that these parts have the ability to support the wearing of objects, แต่ยังมีงานวิจัยจำนวนมากที่แสดงให้เห็นว่าการเลือกนี้มีวัตถุประสงค์อื่นด้วย.
สีสันและลวดลายบนสัตว์ก็เป็นรูปแบบหนึ่งของการประดับร่างกายเช่นกัน. การประดับร่างกายตามธรรมชาติ, เครื่องประดับหัวของนกตัวผู้, สร้อย คอ, เครื่องประดับหน้าอก, เครื่องประดับหาง, ฯลฯ. มักแสดงการเปลี่ยนแปลงและการแสดงอย่างสม่ำเสมอในช่วงฤดูผสมพันธุ์, และการประดับเหล่านี้มีประสิทธิภาพในการดึงดูดเพศตรงข้าม. วัสดุทางชีววิทยาจำนวนมากยืนยันว่าการประดับที่สดใสของสัตว์มีข้อได้เปรียบอย่างมากในกระบวนการคัดเลือกเพศ. รอยสักบนร่างกายมนุษย์ก็เป็นรูปแบบการประดับร่างกายที่คล้ายกัน, และการประดับร่างกายเป็นการเปลี่ยนแปลงในเชิงคุณภาพที่ขยายการประดับตามธรรมชาติของสัตว์.
เครื่องประดับของมนุษย์ที่เก่าแก่ที่สุดที่ค้นพบในช่วงปลายยุคหินเก่าทั่วโลก, ไม่ว่าจะเป็นฟันสัตว์, ขน, หรือเม็ดหิน, ทั้งหมดมีลักษณะที่โดดเด่นอย่างมาก: เรียบเนียน, สม่ำเสมอ, ขนาดเล็ก, และสวยงาม. และลักษณะนี้ยังอธิบายถึงแรงจูงใจทางจิตวิทยาที่สำคัญเบื้องหลังการประดับร่างกาย, เช่น การแต่งหน้า, การแสดงออกถึงตัวเอง, และการดึงดูดเพศตรงข้าม. ดังนั้น, เป็นเรื่องที่มีเหตุผลทางวิทยาศาสตร์มากที่จะสรุปความงามของการประดับร่างกายจากสัญชาตญาณทางจิตวิทยาและสรีรวิทยา. The “การทำให้ร่างกายมนุษย์สวยงาม” หน้าที่ที่มาจากต้นกำเนิดนี้เป็นหน้าที่ที่เก่าแก่และพื้นฐานที่สุดของเครื่องประดับ.
มีปัจจัยสำคัญสองประการอื่น ๆ ในต้นกำเนิดและการพัฒนาของเครื่องประดับ, ประการหนึ่งคือปัจจัยหน้าที่ทางศาสนา, อีกประการหนึ่งคือปัจจัยหน้าที่ทางสังคม, ทั้งสองอิงจากสัญชาตญาณทางสรีรวิทยาและได้พัฒนาและวิวัฒนาการบนพื้นฐานนี้. ศาสนาเกิดจากการทำเวทมนตร์ของมนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์, and the religious motivation for the development of body decoration was gradually formed and deeply rooted in people’s thoughts under the guidance of this witchcraft ideology and the witchcraft activities of prehistoric humans. In the process of labor practice, primitive humans gradually developed a vague and mysterious view of some materials closely related to their lives in nature, such as plant fruits, seeds, animal feathers, teeth, bones, and stone (jade) วัสดุ. They even regarded them as objects of worship in their witchcraft activities, endowing them with mysterious power.
If they hang the fruits or seeds of plants on the mother’s body to pray for reproduction; Wearing the fur, teeth, and bones of hunting animals on their bodies in order to achieve success in hunting and their own safety; การกราบไหว้หิน (jade) วัสดุนี้มีต้นกำเนิดจากความรักลึกซึ้งของคนโบราณต่อเครื่องมือหิน. สิ่งที่มีความเงาเล็กน้อยและสีสันสดใสถือเป็นของขวัญจากเจ้านายลึกลับในใจของพวกเขา. พวกเขาเก็บสะสมและปกป้องอย่างระมัดระวัง, และในกระบวนการนี้, ได้ค่อยๆ เสริมความหมายให้กับวัตถุการกราบไหว้ตามธรรมชาตินี้. แนวคิดการตระหนักเริ่มแรกของวัฒนธรรมหยกจีนมีจุดเริ่มต้นจากสิ่งนี้. ในวัฒนธรรมต่างๆ ของยุคหินในจีน, หยกมักถูกมองว่าเป็นวัตถุการกราบไหว้ตามธรรมชาติที่มีจิตวิญญาณอันลึกซึ้ง, ใช้กันอย่างแพร่หลายในพิธีกรรมมายากล. และมันถูกพกพาโดยคนก่อนประวัติศาสตร์เพื่อใช้เป็นเครื่องประดับตกแต่งตัวเอง, รวมถึงเป็นวัตถุมงคลเพื่อปัดเป่าโชคร้ายและภัยพิบัติ, และเพื่อเปลี่ยนความโชคร้ายให้กลายเป็นโชคดี. ในอารยธรรมตะวันตกโบราณ, อัญมณีสีสันต่าง ๆ เป็นที่รู้จักมานานแล้ว. พวกมันยังถูกมอบอำนาจทางศาสนาลึกลับบางอย่างในกระบวนการที่เป็นที่รู้จักและนำไปใช้. บาบิโลนโบราณเคยถวายมรกตแก่รูปปั้นเทพธิดา 6000 เมื่อหลายปีก่อนเพื่ออธิษฐานหาอำนาจลึกลับบางอย่าง. อัญมณีไฮลานถือว่าเป็นสาระสำคัญของน้ำทะเลเพื่ออธิษฐานเพื่อความปลอดภัยในการเดินเรือหรือการประมง.